വേനല്‍ കാലമില്ലാത്ത വര്‍ഷം, വെട്ടുകിളി ആക്രമണം; ചരിത്രത്തിലെ വിചിത്രമായ പ്രകൃതി ദുരന്തങ്ങൾ

മാരകമായ ഭൂകമ്പങ്ങൾ, കൊടുങ്കാറ്റുകൾ, വിമാനാപകടങ്ങൾ, മറ്റ് ഭയാനകമായ സംഭവങ്ങൾ എന്നിവയുടെ വിവരണങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമാണ് ചരിത്രം. ചരിത്രം വിചിത്രമായ കാര്യങ്ങളുടെ കഥകളും നമുക്കായി നൽകുന്നു. അവ ചിലപ്പോൾ ശരിക്കും അസംബന്ധവും അമ്പരപ്പിക്കുന്നതുമായ കാര്യങ്ങളായി തോന്നിയേക്കാം. അവയെ നിര്‍വചിക്കുവാണോ കാരണങ്ങളെ പട്ടികപ്പെടുത്തുവാനോ ചിലപ്പോള്‍ സാധിക്കാതെ വന്നേക്കാം. ചരിത്രത്തില്‍ വിചിത്രമായ പ്രകൃതി ദുരന്തങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അവയില്‍ വളരെ ഭീകരവും വിചിത്രവുമായി അറിയപ്പെടുന്ന ചിലത് ഇതാ.

1. വേനൽക്കാലമില്ലാത്ത വർഷം

1815 ഏപ്രിലിൽ, അറിയപ്പെടുന്ന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ അഗ്നിപർവ്വത സ്ഫോടനങ്ങളിലൊന്നിന്നായ ഇന്തോനേഷ്യയിലെ തംബോറ പർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. സ്ഫോടനം തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിൽ പതിനായിരക്കണക്കിന് ആളുകള്‍ കൊല്ലപ്പെടുകയും സ്ട്രാറ്റോസ്ഫിയറില്‍ വലിയ ചാര മേഘം നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. മേഘം ലോകമെമ്പാടും കാറ്റിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്തു. അത് സൂര്യരശ്മികളെ തടഞ്ഞതിനാല്‍, താപനില ഏകദേശം മൂന്ന് ഡിഗ്രി കുറയുകയും തണുപ്പ് വര്‍ദ്ധിക്കുകയും അടുത്ത വർഷം വലിയ അളവില്‍ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്ത്യയിൽ, തംബോറ കാരണമായ വരൾച്ചയും വെള്ളപ്പൊക്കവും ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിൻ്റെ പരിസ്ഥിതിയെ മാറ്റിമറിക്കുകയും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളെ കൊന്നൊടുക്കിയ കോളറയ്ക്ക് കാരണമാവുകയും ചെയ്തു.

പട്ടിണിയും വ്യാപകമായ ആഭ്യന്തര അശാന്തിയും കൊണ്ടുവന്ന മഴയും തുടർച്ചയായ തണുപ്പും യുറോപ്പില്‍ ഉണ്ടായി. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിൽ, ജൂണിൽ ചില സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കനത്ത മഞ്ഞുവീഴ്ചയുണ്ടായി. ഇത് കാര്‍ഷിക വിളകൾ നശിക്കുന്നതിനും സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് ഇത്‌ "വേനൽക്കാലമില്ലാത്ത വർഷം" എന്നറിയപ്പെട്ടു.

കാലാവസ്ഥാ തടസ്സങ്ങൾ അസാധാരണമായ ചില പാർശ്വഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. യൂറോപ്പിലെ കുതിരകള്‍ക്കുള്ള തീറ്റയുടെ വില ഉയര്‍ന്നത് , സൈക്കിളിൻ്റെ ആദ്യകാല പതിപ്പ് നിർമ്മിക്കാൻ ജർമ്മൻ കണ്ടുപിടുത്തക്കാരനായ കാൾ ഡ്രെയ്‌സിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചതായി ചിലർ കണക്കാക്കുന്നു. അതേസമയം, സ്വിറ്റ്സർലൻഡിൽ, 1816-ലെ ഇരുണ്ട കാലാവസ്ഥയും നിരന്തരമായ മഴയും വേനൽക്കാലത്ത് വീടിനുള്ളിൽ തന്നെ കഴിഞ്ഞു കൂടുവാന്‍ എഴുത്തുകാരിയായ മേരി ഷെല്ലിയെ നിർബന്ധിച്ച കാരണത്താല്‍ അവരുടെ എക്കാലത്തെയും പ്രശസ്ത ഹൊറർ നോവൽ "ഫ്രാങ്കെൻസ്റ്റൈൻ" എഴുതി.

2. 1859 കാരിംഗ്ടൺ ഇവൻ്റ്

സൂര്യൻ്റെ ഉപരിതലത്തിലെ കാന്തിക ഊർജ്ജം വികിരണത്തിൻ്റെയും ചാർജ്ജ് ചെയ്ത കണങ്ങളുടെയും സ്ഫോടനങ്ങളിൽ പുറത്തു വരുമ്പോഴാണ് സൗരജ്വാലകൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. തത്ഫലമായുണ്ടാകുന്ന സ്ഫോടനങ്ങൾ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ഹൈഡ്രജൻ ബോംബുകളുടെ ശക്തിക്ക് തുല്യമാണ്, അവ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സൗരവാതങ്ങൾക്ക് ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നാശം വിതയ്ക്കാനുള്ള കഴിവുണ്ട്.

1859 ആഗസ്റ്റ് അവസാനത്തിലും സെപ്തംബർ തുടക്കത്തിലും രേഖപ്പെടുത്തിയ ഏറ്റവും വലിയ സോളാർ കൊടുങ്കാറ്റ് ഈ ഗ്രഹത്തെ തകർത്തപ്പോൾ അതാണ് സംഭവിച്ചത്. ബ്രിട്ടീഷ് ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ റിച്ചാർഡ് കാരിംഗ്ടണിൻ്റെ പേരിലുള്ള "കാരിംഗ്ടൺ ഇവൻ്റ്" എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന, ഹവായ്യുടെ തെക്ക് വരെ തിളങ്ങുന്ന, ബഹുവർണ്ണ ധ്രുവങ്ങൾ കൊണ്ട് ആകാശം തിളങ്ങി. കൊളറാഡോയിൽ, രാത്രിയിൽ ആളുകൾക്ക് "പത്രം പോലും എളുപ്പത്തിൽ വായിക്കാൻ കഴിയും" എന്ന് ഒരു പത്രം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു.

ഈ ലൈറ്റ് ഷോ കാഴ്ചയ്ക്ക് മനോഹരമായിരിക്കാം, പക്ഷേ അതിനൊപ്പം വന്ന ജിയോമാഗ്നറ്റിക് പ്രതിഭാസം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ടെലിഗ്രാഫ് സംവിധാനങ്ങളെ തകർത്തു. ചില ടെലിഗ്രാഫ് മെഷീനുകളിൽ നിന്ന് വലിയ തീ ജ്വാലകള്‍ വരികയും അവ പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയും ചെയ്തു. "1859-ലെ സോളാർ സ്റ്റോം" കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കടന്നുപോയി, എന്നാൽ സമാനമായ ഒരു സംഭവം ഇന്ന് സംഭവിച്ചാൽ, അത് ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷനെ അതിന്‍റെ ശൈശവാവസ്ഥയിലേക്ക് ആക്കുകയും, ട്രില്യൺ കണക്കിന് ഡോളർ നാശനഷ്ടമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ പ്രവചിക്കുന്നു.

3. 1874 "വെട്ടുക്കിളിയുടെ വർഷം"

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ അവസാനത്തിൽ അമേരിക്കൻ അതിർത്തിയിൽ വിള നശിപ്പിക്കുന്ന വെട്ടുക്കിളി ബാധ ഒരു സാധാരണ സംഭവമായിരുന്നു, എന്നാൽ 1874-ലെ വേനൽക്കാലത്ത് ഗ്രേറ്റ് പ്ലെയിൻസിൽ ഇറങ്ങിയതിനെ അപേക്ഷിച്ച് ഏറ്റവും തീവ്രമായിരുന്നു. വരണ്ട കാലാവസ്ഥ റോക്കിക്ക് പർവതനിരകളില്‍ വെട്ടുക്കിളികൾക്ക് വൻതോതിൽ മുട്ടയിടുവാനുള്ള സാഹചര്യം സൃഷ്ടിച്ചു. അങ്ങനെ കോടിക്കണക്കിന് വെട്ടുകിളികള്‍ വിരിഞ്ഞു നെബ്രാസ്ക, കൻസാസ്, ഡക്കോട്ടകൾ, അയോവ തുടങ്ങി നിരവധി സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഇതിന്‍റെ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിച്ചു. മണിക്കൂറുകളോളം സൂര്യപ്രകാശം തടയാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ കനത്തിൽ അലറുന്ന മേഘങ്ങള്‍ പോലെയാണ് വെട്ടുക്കിളികൾ എത്തിയതെന്ന് ദൃക്‌സാക്ഷികൾ പറഞ്ഞു. ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, അവർ വിളകളുടെ മുഴുവൻ വയലുകളും പ്രാദേശിക സസ്യങ്ങള്‍ പോലും നശിപ്പിച്ചു.

ആളുകൾ ഇവയെ തീയുപയോഗിച്ച് കത്തിക്കാനും വെടിമരുന്ന് ഉപയോഗിച്ച് നശിപ്പിക്കുവാനും ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ വെട്ടുകിളിയുടെ അത്ര വലിയ കൂട്ടത്തോട് പോരാടാൻ ജനങ്ങള്‍ക്ക് ശക്തിയില്ലായിരുന്നു. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ഡോളർ വിലമതിക്കുന്ന വിളകൾ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുവാന്‍ യുഎസ് സൈന്യത്തെ വിളിച്ചിരുന്നു, എന്നാൽ പല ഹോംസ്റ്റേഡറുകളും പരാജയം സമ്മതിച്ച് പിൻവാങ്ങി. സമാനമായ ബാധ അടുത്ത ഏതാനും വർഷങ്ങളിൽ കുടിയേറ്റക്കാരെ വേട്ടയാടുന്നത് തുടരുകായും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ ഈ വര്‍ഷത്തെ "വെട്ടുക്കിളിയുടെ വർഷം" എന്നറിയപ്പെടുന്നു. പാരിസ്ഥിതിക മാറ്റങ്ങൾ റോക്കി മൗണ്ടൻ വെട്ടുക്കിളിയുടെ വംശനാശത്തിന് കാരണമായ 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ തുടക്കത്തിൽ മാത്രമാണ് അവ പിന്തിരിഞ്ഞത്.

4. എ.ഡി. 536-ലെ പൊടിപടലം

ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ മധ്യത്തിൽ, പൊടിപടലങ്ങളും ധൂളികളും നിറഞ്ഞ ഒരു മേഘം പെട്ടെന്ന് താഴേക്കിറങ്ങി, സൂര്യനെ മങ്ങിക്കുകയും വർഷങ്ങളോളം അസാധാരണമായ തണുത്ത താപനില ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു. "ഏറ്റവും ഭയാനകമായ ഒരു അടയാളം സംഭവിച്ചു," 536-നെക്കുറിച്ച് ബൈസൻ്റൈൻ ചരിത്രകാരനായ പ്രോകോപ്പിയസ് എഴുതി. "സൂര്യൻ അതിൻ്റെ പ്രകാശം നഷ്ട്ടപ്പെട്ട് തിളക്കം ഇല്ലാതെ നിന്നു. ഗ്രഹണത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെയായിരുന്നു സാഹചര്യങ്ങള്‍. കാരണം അത് ചൊരിയുന്ന കിരണങ്ങൾ വ്യക്തമല്ല." തുടർന്നുള്ള നീണ്ട ശൈത്യകാലം ലോകമെമ്പാടും വരൾച്ചയും വിളനാശവും ക്ഷാമവും സംഭവിച്ചു. യൂറോപ്പിൽ ആദ്യമായി അറിയപ്പെടുന്ന ബ്യൂബോണിക് പ്ലേഗ് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതിൽ ഇതിന് ഒരു പങ്കുണ്ട് എന്ന് ചില പണ്ഡിതന്മാർ അനുമാനിക്കുന്നു.

വ്യാപകമായ ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, 530-കളിലെ കഠിനമായ തണുപ്പിന് കാരണമായത് എന്താണെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി ഉറപ്പില്ല. ഒരു വലിയ അഗ്നിപർവ്വത സ്ഫോടനം അന്തരീക്ഷത്തിൻ്റെ മുകളിലെ പൊടിപടലങ്ങൾ തുപ്പുകയും സൂര്യരശ്മികളെ മായ്ച്ചുകളയുകയും ചെയ്തു എന്നതാണ് ഒരു സിദ്ധാന്തം. ഗ്രീൻലാൻഡിൽ നിന്നും അൻ്റാർട്ടിക്കയിൽ നിന്നുമുള്ള ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഐസ് കോർ സാമ്പിളുകളുടെ പഠനങ്ങൾ അഗ്നിപർവ്വതങ്ങൾ പുറത്തുവിടുന്ന സൾഫേറ്റ് അയോണുകളുടെ കനത്ത സാന്ദ്രത കാണിക്കുന്നു, കൂടാതെ എൽ സാൽവഡോറിൽ 530-കളിൽ വൻ സ്ഫോടനം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാകാം എന്നതിന് തെളിവുകളുണ്ട്. മറ്റ് ഗവേഷകർ ഒരു ധൂമകേതുവിന്‍റെ വരവ് ഒരു കാരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. 530-ൽ ഹാലിയുടെ ധൂമകേതു ഭൂമിയിലൂടെ കടന്നുപോയി, അതിൻ്റെ ഒരു ഭാഗം തകർന്ന് ഒരു ഭീമാകാരമായ അവശിഷ്ടങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട് എന്നും ഇവര്‍ പറയുന്നു.

5. 1952-ലെ വലിയ പുകമഞ്ഞ് :

എല്ലാ പ്രകൃതി ദുരന്തങ്ങളും പൂർണ്ണമായും സ്വാഭാവികമല്ല. 1952 ഡിസംബറിൽ, ലണ്ടനിലെ മനുഷ്യനിർമിത വായു മലിനീകരണം അന്തരീക്ഷത്തിൻ്റെ ഗുണനിലവാരത്തെ തകർത്തുകൊണ്ട് നാലു ദിവസത്തോളം നീണ്ടുനിന്ന ഒരു പുകമഞ്ഞായി രൂപപ്പെട്ടു. അസ്വാഭാവികമായി സ്തംഭനാവസ്ഥ സൃഷ്ടിച്ച ഒരു ഉയർന്ന മർദ്ദ സംവിധാനത്തിൻ്റെ ഫലമാണ് ഇതുണ്ടായത്. പതിവുപോലെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ചിതറിപ്പോകുന്നതിനുപകരം, കൽക്കരി പുകയുടെയും ഫാക്ടറികളിൽ നിന്നുള്ള മലിനീകരണത്തിൻ്റെയും കാർമേഘങ്ങൾ നഗരത്തിന് മുകളിൽ കൂടിവന്ന് തങ്ങി നിന്നു. പുകമഞ്ഞ് ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ദൃശ്യപരതയെ ഏതാണ്ട് പൂര്‍ണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി. കന്നുകാലികൾ അവയുടെ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളിൽ ശ്വാസംമുട്ടി ചത്തുവീണു, ലണ്ടനിലെ അനേകം ആളുകൾക്ക് ബ്രോങ്കൈറ്റിസ്, ന്യുമോണിയ, മറ്റ് ശ്വാസകോശ സംബന്ധമായ പ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവ വന്നു. നിരവധി കുട്ടികളും പ്രായമായവരും മരിച്ചു.

ഒടുവിൽ കാറ്റ് വീശുകയും പുകയെ ചലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴേക്കും ഏതാണ്ട് 4,000 ആളുകൾക്ക് ജീവന്‍ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. തുടർന്നുള്ള ആഴ്‌ചകളിലും മാസങ്ങളിലും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ മരിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. 1952-ലെ വലിയ പുകമഞ്ഞിന്‍റെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉൾക്കൊണ്ട്, ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ പിന്നീട് 1956-ലെ ശുദ്ധവായു നിയമം ഏർപ്പെടുത്തി, അത് പൗരന്മാർക്ക് ശുദ്ധമായ ഇന്ധനങ്ങളിലേക്ക് മാറുന്നതിന് സബ്‌സിഡി നൽകുകയും ഫാക്റ്ററികളില്‍ നിന്നും കറുത്ത കൽക്കരി പുക പുറന്തള്ളുന്നത് നിരോധിക്കുകയും ചെയ്തു.